| |
| پنجشنبه 27 مهر ماه سال 1385 |
| آخرین فصل |
معلم نگاهی به دانش آموزان کرد وگفت: خوب موضوع انشاء این هفته چی بود . یکی از دانش آموزان گفت : اجازه گفته بودید چهار فصل سال را شرح دهید .معلم بعد از کمی مکث دخترک کنار پنجره را صدا زد تا انشایش را بخواند .او از جایش برخاست وبه جلو آمد دفترش را گشود وآهسته شروع کرد .
به نام ایزد منان
بهار . اولین فصل سال . فصل تولد فصل تازگی .همه چیز در این فصل تازه است .بکر است . اکسیژن برای نفس کشیدن به وفور یافت می شود . وقتی نام این فصل را می آورم به یاد شکوفه های درخت آلوی می افتم .عطر سبزه وبوی بهار نارنج ذهنم را نوازش می دهند . خنده های بی ریای دنیای کودکی در گوشم زنگ می زند . وخوب یادم هست دویدن در کوچه هارا در حالی که نگران خاکی شدن کفشهای تازه ام بودم بهار برای من در همین چند سطر خلاصه می شود .
تابستان . فصل پختگی . فصل کمال . همه چیز رشد می کند وبه بلوغ می رسد .فصل برداشت آنچه کاشته ایم . وقتی نام این فصل را می آورم ناخوداگاه به یاد چشمان تب دار آسمان وجنون گرما می افتم .
به یاد آبتنی کردن در حوضچه ی کنج حیاط . طعم گس انجیر را در دهانم حس میکنم وخوب می دانم که عطش تابستان چیزی جز سراب را به انسان نشان نمی دهد .
وآغاز یک سمفونی غم انگیز .پاییز فصلی همیشه تنها .آهسته آهسته رو به زوال می گذارد .وبرگ درختانش درست در همان لحظه که فکر می کنند به طلا تبدیل شده اند فرود می آیند وصدای شکستن ستون فقراتشان در زیر پای رهگزران چه دردناک است .فصلی سردرگم میان رنگها زرد .نارنجی .سرخ .طلایی .قهوه ای ................!!!
وآخرین شب این فصل را که بلندترین شب سال است یلدا نام نهاده اند.
دخترک دفترش را بست و ساکت سر جایشایستاد . معلم نگاهی به او انداخت وگفت: این که 3 فصل شد درباره ی آخرین فصل چیزی ننوشته ای ؟
دخترک با صدایی خفه گفت : مدتهاست که در شب یلدا متوقف شده ام ومنتظر فرا رسیدن آخرین فصل هستم . چشم به راه زمستان. فصل فنا . اما افسوس ! گویی یلدای من قصد پایان ندارد .
دخترک ساکت شد سرش رابرگرداند واز پنجره ی کلاس به بیرون نگریست .
باران پاییزی همچنان می بارید.
|
|
| |
| یکشنبه 23 مهر ماه سال 1385 |
| سکوت کلمات |
مثل عکس های جوانی مادربزرگ غبار گرفته ام ودلتنگ مثل ابری که منتظر اشارتیست تا ببارد .حرفهایم ته کشیده .به ایستگاه آخر رسیده ام درست مثل صفری که محدود شده از دو سمت وسو .
مدتی است که اتفاق تازه ای برای کلمات رخ نداده .مضمون یکی است من فقط جای واژه ها را عوض می کنم . جملاتم از یکنواختی همرنگ صفحه ی کاغذ شده اند .
احساس هیچکس برای دیگری خوانا نیست .
|
|
| |
| شنبه 15 مهر ماه سال 1385 |
| انزوای یک ساعت شنی |
تیک تاک . تیک تاک
زمان همچنان جاریست
خواهران سفیدوسیاه
هنوز در حیاط زندگی به دنبال هم می دوند
ومن چون یک ساعت شنی کهنه
در گوشه ای از این حیاط
ساکن مانده ام
دست تقدیر نیز
تلاشی برای حرکتم نمی کند
آیا نیمه ی خالی از شن را نمی بیند ؟
|
|
| |
| چهارشنبه 12 مهر ماه سال 1385 |
| کویر تنهایی |
این هم یک سپید واسه امروز خوشحال می شم نظر بدین
رود زندگانیم همچنان جاریست
گاه مرا از کنار بیشه ای سبز عبور می دهد
وگاه از ارتفاع صخره ای به زیر می کشاند
اینک اما تنها
در کویری خشک
ذره ذره در حال تبخیرم .
اما ناامید نیستم
می دانم روزی دیگر در جایی دیگر
خواهم بارید
آری من باران خواهم شد .
|
|
